“เศรษฐกิจพอเพียง” คือศาสตร์แห่งพระราชาที่เปรียบเสมือน “เข็มทิศ” ชี้แนวทางการพัฒนาอย่างยั่งยืน ที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทานแก่พสกนิกรชาวไทย เพื่อเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตและการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน เพื่อให้ทุกคนสามารถดำรงชีวิตอย่างสมดุล มั่นคง มั่งคั่ง และยั่งยืน ไม่ประมาท ท่ามกลางกระแสโลกที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ โดยเป็นแนวคิดที่ตั้งอยู่บนรากฐานของวัฒนธรรมไทย เป็นแนวทางการพัฒนาที่ตั้งบนพื้นฐานของทางสายกลาง ด้วยความไม่ประมาท คำนึงถึงความพอประมาณ ความมีเหตุผล การสร้างภูมิคุ้มกันในตัวเอง ตลอดจนใช้ความรู้และคุณธรรม เป็นพื้นฐานในการดำรงชีวิต ที่สำคัญจะต้องมี “สติ ปัญญา และความเพียร” ซึ่งจะนำไปสู่ “ความสุข” ในการดำเนินชีวิตอย่างแท้จริง

เศรษฐกิจพอเพียง มีองค์ประกอบหลัก ดังนี้

๓ ห่วง ได้แก่

• ความพอประมาณ หมายถึง ความพอดี ทางสายกลาง โดยไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น

• ความมีเหตุผล หมายถึง การตัดสินใจอย่างมีเหตุผล คำนึงถึงผลที่คาดว่าจะเกิดขึ้นอย่างรอบคอบ

• ภูมิคุ้มกัน หมายถึง การเตรียมตัวให้พร้อมรับการเปลี่ยนแปลงในรูปแบบต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้น

และ ๒ เงื่อนไข ได้แก่

• เงื่อนไขความรู้ คือ มีความรอบรู้รอบด้าน เพื่อนำมาพิจารณาวางแผนและรู้จักระมัดระวังในการปฏิบัติ

• เงื่อนไขคุณธรรม คือ มีความตระหนักในคุณธรรม ซื่อสัตย์สุจริต และมีความเพียร ใช้สติปัญญาในการดำเนินชีวิต

นับแต่ทรงริเริ่ม แนวทางเศรษฐกิจพอเพียงได้ถูกนำไปประยุกต์ใช้ในหลากหลายด้าน ตั้งแต่การเกษตรแบบผสมผสาน การจัดการทรัพยากรธรรมชาติ การพัฒนาชุมชน ไปจนถึงการบริหารกิจการภาคธุรกิจและภาครัฐ ด้วยเป้าหมายเพื่อ “คนอยู่ได้ - ชุมชนเข้มแข็ง - ประเทศมั่นคง”

ตราบจนถึงทุกวันนี้ แนวพระราชดำริเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง ยังคงเป็นแสงสว่างทางปัญญา เป็นหลักชัยของการดำรงอยู่ ที่คนไทยและทั่วโลกสามารถน้อมนำไปปรับใช้ได้ในทุกยุคทุกสมัย