มาตรการทางกฎหมายที่สำคัญของประเทศไทยในการจัดการกับปัญหามลพิษทางอากาศ โดยเฉพาะฝุ่นละอองขนาดเล็ก PM2.5 

1. พ.ร.บ. ส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัตินี้ถือเป็นกฎหมายแม่บทในการจัดการสิ่งแวดล้อมของประเทศ โดยให้อำนาจกรมควบคุมมลพิษในการกำหนดมาตรฐานคุณภาพอากาศในบรรยากาศโดยทั่วไป รวมถึงการกำหนดมาตรฐานค่าฝุ่น PM2.5 ที่ไม่ควรเกิน นอกจากนี้ยังเป็นพื้นฐานในการออกกฎหมายลูกที่เกี่ยวข้องอื่นๆ เช่น การควบคุมแหล่งกำเนิดมลพิษ

• การ์ตูน: วาดรูปนักวิจัยในชุดยูนิฟอร์มกำลังใช้เครื่องมือตรวจวัดฝุ่น PM2.5 ในอากาศ และมีตัวหนังสือ “มาตรฐานคุณภาพอากาศ” กำกับอยู่

2. กฎหมายควบคุมแหล่งกำเนิดมลพิษ กฎหมายที่เกี่ยวข้องนี้มุ่งเน้นไปที่การควบคุมแหล่งกำเนิดหลักของฝุ่น PM2.5 ซึ่งได้แก่โรงงานอุตสาหกรรม การเผาในที่โล่ง และการคมนาคมขนส่ง

• พระราชบัญญัติโรงงาน พ.ศ. 2535: กำหนดให้โรงงานอุตสาหกรรมต้องติดตั้งอุปกรณ์ควบคุมมลพิษทางอากาศ เช่น เครื่องดักฝุ่น และต้องมีการตรวจสอบและบำรุงรักษาอย่างสม่ำเสมอ หากโรงงานใดปล่อยมลพิษเกินมาตรฐานที่กำหนดอาจถูกปรับหรือสั่งให้หยุดกิจการ

• การ์ตูน: วาดรูปปล่องควันโรงงานที่มีตัวกรองอยู่ด้านบน ทำให้ควันดำที่ออกมาใสสะอาดขึ้น

• พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535: มีบทบัญญัติที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมการเผาในที่โล่ง โดยให้อำนาจองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการออกข้อบัญญัติท้องถิ่นเพื่อห้ามหรือควบคุมการเผาขยะ เศษวัสดุทางการเกษตร หรือการเผาป่าในพื้นที่ของตนเอง

• การ์ตูน: วาดรูปชาวนาคนหนึ่งกำลังถือป้าย "งดเผา" ขณะยืนอยู่หน้าไร่นาที่มีตัวการ์ตูนฝุ่น PM2.5 กำลังทำหน้าเศร้าอยู่

• พระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522: กำหนดมาตรฐานการปล่อยควันดำของรถยนต์ และมีการตรวจสภาพรถยนต์ประจำปี โดยรถยนต์ที่มีควันดำเกินมาตรฐานจะถูกห้ามใช้ หรือปรับ

• การ์ตูน: วาดรูปรถบรรทุกคันหนึ่งมีควันดำพวยพุ่งออกมา และมีตัวการ์ตูนตำรวจจราจรกำลังโบกให้จอดเพื่อตรวจวัดควัน

3. การบังคับใช้มาตรการทางกฎหมาย การบังคับใช้กฎหมายเหล่านี้เป็นหน้าที่ของหน่วยงานต่างๆ เช่น กรมควบคุมมลพิษ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กระทรวงอุตสาหกรรม กรมการขนส่งทางบก และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น โดยมีการบูรณาการการทำงานร่วมกันเพื่อลดปริมาณฝุ่น PM2.5 ในบรรยากาศ

สรุป แม้ว่าจะมีกฎหมายและมาตรการที่เกี่ยวข้องอยู่หลายฉบับ แต่การแก้ไขปัญหา PM2.5 อย่างยั่งยืนจำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน ทั้งภาครัฐในการบังคับใช้กฎหมายอย่างเข้มงวด ภาคอุตสาหกรรมและเกษตรกรรมในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการผลิตที่ไม่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และประชาชนทุกคนในการตระหนักถึงปัญหานี้และมีส่วนร่วมในการลดแหล่งกำเนิดมลพิษในชีวิตประจำวัน